چه خونها از پرم باید بریزم
 از آن چشم ترم باید بریزم
 دلم وقتی هوایت کرده باشد
 چه خاکی بر سرم باید بریزم؟

مریم حقیقت

به تن شولای زرکوبی بمیرم
در اوج شادی وخوبی بمیرم
چه حالی می دهد جنگل تو باشی
کنار کلبه ای چوبی بمیرم

شراب وشعر وساغر باش ای دوست
به روی شانه ام پر باش ای دوست
غم بی تکیه گاهی خواهدم کشت
برای من برادر باش ای دوست

نور و گل وخنده می چکد از شعرت
چشمان کشنده می چکد از شعرت
آغوش من آسمان شدن می فهمد
وقتی که پرنده می چکد از شعرت

باد آمد و بوی عنبر آورد
با دام /شکوفه بر سر آورد
شاخ گل از اضطراب بلبل
با آن همه خار سر در آورد
( سعدی )

یک توسن بی سوار باید باشد
سرگشته و بی قرار باید باشد
این گونه که آسمان تعجب کرده است ،
از تاختنش .... بهار باید باشد !

بهــــــار آمـد و من هنـوز پاییـــــزم
چگونه زین قفس تنگ زرد بگـریزم
بده طناب بلندی به قـامت خورشید
که یاس یخ زده ام را به دار آویـزم

عشق جوششی یک جانبه است. به معشوق نمی‌اندیشد که کیست ؟! یک "خود جوشی ذاتی ست " و از این رو همیشه اشتباه می‌کند و در انتخاب به سختی می‌لغزد و یا همواره یک جانبه می‌ماند و گاه میان دو بیگانه ناهمانند، عشقی جرقه می‌زند و چون در تاریکی ست و یکدیگر را نمی‌بینند ، پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنایی آن، چهره یکدیگر را می‌توانند دید و در اینجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره هم می‌نگرند، احساس می کنند که همدیگر را نمی‌شناسند و بیگانگی و ناآشنایی پس از عشق- که درد کوچکی نیست - فراوان است.

( کتاب کویر صفحه 62 و 63 )

بس که بد میگذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چو سالی گذرد؛عید کنند!!!

به پیچ و تابِ تنگ از تاب ماندیم

پُر از اندوهِ دریا خاب* ماندیم

من و تو ماهیِ ق...رمزترین سال

کنارِ سبزه روی آب ماندیم

*خواب

غروب ِ گریه هایت مانده بانو
طنین ِ دلربایت مانده بانو
اگر چه سال ها جای ِ تو خالیست
صدا....تنها صدایت مانده بانو

وقت است كه بنشيني و گيسو بگشايي‌
تا با تو بگويم غم شبهاي جدايي‌
هوشنگ ابتهاج‌


... من در پي ردّ تو كجا و تو كجايي‌
دنبال تودستم نرسيده‌ست به جايي‌
اي «بوده‌» كه مثل تو نبوده‌ست‌، نگوهست‌
اي «رفته‌» كه در قلب مني گر چه نيايي‌
اين عشق زميني‌ست كه آغاز صعود است‌
پابند «هوس‌» نيستم اي عشق «هوايي‌»
قدر تني از پيرهني فاصله داريم‌
واي از تو چه سخت است همين قدر جدايي‌
اي قطب كشاننده‌ي پرجاذبه‌، ديگر
وقت است دل آهني‌ام را بربايي‌*
گفتي و نديدي و شنيدي و نديدم‌
دشنام و جفايي و دعايي و وفايي‌
يك عالمه راه آمده‌ام با تو و يك بار
بد نيست تو هم با من اگر راه بيايي O

سرسبزترین بهار تقدیم

تو باد

کوری چشم حسودان چمن

اخرین اسفندها هم 

دود شد...

                     بر طرف چمن  روی  دلفروز خوش است 

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

نرم نرمک میرسد اینک

بهار

خوش به حال

روزگار

با اشک شوق و خاک زمین گل درست کرد

ورزیده ات نموده و خوش/گل درست کرد

در چشم تو برای خودش چای تازه ریخت

از باقی گل ات شکر  و هل درست کرد

قدری خدا به طعم لبت فکر کرد و بعد

معجونی از شراب  و هلاهل درست کرد

خنجر کشید و زخم ظریفی به یادگار

بر چهره ات به دقت کامل درست کرد

ای وای از آن زمان که دهان باز می کند

زخمی که از تو نقل محافل درست کرد

با خنجری که روی نگاهت  بجا گذاشت

از یک فرشته مثل تو قاتل درست کرد

با شعر خواست نام تو را جاودان کند

یک مشت مرد عاطل و باطل درست کرد

جایی که در خور تو بداند زمین نداشت

در سینه های اهل زمین دل درست کرد

ابلیس عاشق تو شد آدم بهانه بود

عشق تو بود اینهمه مشکل درست کرد

چـه کـسی بـاور کـرد

جـنگــل ِ جـان مــرا

آتـش ِ عـشق ِ تـو خـاکـستر کــرد؟

عقل بیهوده سر طرح معما دارد
بازی عشق مگر شایدو اما دارد

با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت
سر سربسته چرا اینهمه رسوا دارد

در خیال آمدی و آینه ی قلب شکست
آینه تازه از امروز تماشا دارد

بس که دلتنگم اگر گریه کنم می گویند
قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد

تلخی عمر به شیرینی عشق آکنده است
چه سر انجام خوشی گردش دنیا دارد

عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با من تنها دارد

با عرض معذرت تو دوباره شدی کفن

اوار شد به روی سرم جیغ این ترن

دق می کنم بدون تو حالا چه می شود

آوار شد به روی سر من، اتاق من

مثل همین غروب که از راه می رسد

گم می شود غزال تو و اسب ترکمن

حسی نجیب حنجره ام را مرور کرد

حسی شبیه بغض و یا نه گریستن

یک جوخه خاطرات به قلبم نشانه رفت

با چشم های خیس به دستش گلنگدن

ان شب تمام خاطره هایم مرور شد

نوروز و خاطرات قشنگ گره زدن

...

این قرعه نام منو تو را آه ...بگذریم

دیگر جه فرق می کند افتادم از دهن

....

ارکیده خاطره است بهانه ست نازنین

این فرصت بدی است برای گریستن

زهر است این که باز بیایی و بگذری

هر روز از مقابلم اماده شدن

....

دق می کنم بدون تو حالا چه می شود

این روز ها بدون تو زیبا شده لجن....

عشق بزرگم اه چه اسان حرام شد

می شد بدانم این که خط سرنوشت من

از دفتر کدام شب بسته وام شد

اول دلم فراق تو را سرسری گرفت

وان زخم کوچک دلم اخر جزام شد

گلچین رسید و نوبت با من وزیدنت

دیگر تمام شد گل سرخم تمام شد

شعر من از قبیله خون است خون من

فواره از دلم زد و امد کلام شد

ما خون تازه در تن عشقیم و عشق را

شعر من و شکوه تو رمزالدوام شد

بعد از تو باز عاشقی و باز...اه نه!

این داستان به نام تو اینجا تمام شد

(کرستین بوبن)

اگر این قدر دوست دارم برایت بنویسم برای شنیدن پچ پچه ان درون خودم است. در یک جمله درون چین خوردگی های سکوت

(کرستین بوبن)

وقتی عشق فرمان می دهد محال سر تسلیم فرود می اورد

(دکتر شریعتی)

لحظه سرایش اتاق مقدسی است که هیچ چشم و زبان و گوش غیر به انجا راه نمی یابد.این لحظه ناب سهم شاعر  از تمام نعمتهای دنیاست که به او داده شده و این رسم تا ابدیت زیستن باقی خواهد ماند.

(هیوا مسیح)

از هر چه میرود سخن دوست خوشتر است

پیغام اشنا نفس روح پرور است

هرگز حضور حاضر و غایب شنیده ای

من در میان جمع و دلم جای دیگرست