امیر حسین خوشحال

برایِ مـــرگِ مــن و تــو هـمـه دعا کردند

چـــه ظالمـــانــه تــو را از دلم جدا کردند

من و تو تـا پُــلِ پـیـوندِ « ما » شدن رفتیم

ولی نشد، تــو و او را شــبـی « شما » کردند

رسیـــده مــجلسِ تــو مردمان همه شادند

ولـــی اتـــاق مـــرا مــجــلسِ عزا کردند

تو را به ســاز و دهــل می برند و می گریی

وَ نامِ فاجـــعــه را حــکـمــتِ خدا کردند

من تـــو را بــه مــکافــاتِ عاشقی کشتند

ببیــن چــه ظلــمِ عجیبی به ما روا کردند

دو چشمِ تو پرِ اشک و دو چشمِ من پرِ خون

تمــام هــستــی ی مــا را چرا بلا کردند؟

تو خــوب هستی و مـن بـد، وَ مــردمِ دنیا

همیــشه خــوب وَ بـد را ز هم سـوا کردند

رسیـــده لــحظــه ی مـرگم بیا گـلِ زیبا

تمــام پـیکـرم امشب تـــو را صدا کردند.

ادامه نوشته